ZAMANDAN SAKLANANLAR

Etiketler

Adana, Gezi, Tarihi Yer, Ulu Cami

Kapıyı açar açmaz üçünün de bakışları üzerime çevriliyor. İkisinin yaşları birbirine yakın. Diğeri biraz daha büyük duruyor. Oynadıkları oyun saklambaç, saklandıkları yer kâh minber merdiveninin altı kâh camiye o mütevazı heybeti sağlayan sütunların arkası oluyor. Oyma kapıyı açıp, eğilerek içeri giriyorum. Yavaş yavaş mihrabın önüne kadar ilerlerken onların bakışları hala bende. Sağ dizimi enine uzanan parçalı halının üzerine koyup objektifimi mihrabı çevreleyen çinilere çeviriyorum ki büyük olanı soruyor:

-          Türk müsün?

Arınma Vakti

On bir aylık uzun bir yolculuktan geldik. Tozun toprağın içinden kimi zaman bata çıka kimi zaman koşar adımlarla hayatın ikindisine doğru yürüdük… Bulaşmaktan korktuğumuz günahların üzerimize sinen arsız kokusu, dokunduğumuz yerden elimize bulaşan kara lekeler, çamurundan nasibimizi aldığımız utanç birikintileri ruhumuzun beyaz gömleğini yine kararttı… Bu “kurtlar sofrasında” “ellerimizi kirletmeden”  yaşamaya çalışsak da kirlendik… Ve şimdi arınma vakti geldi.

Bu vakit, meleklerin beklediği vakit…

İnsanın nefsine rağmen melekleştiği, meleklerin insanlara imrendiği vakit…

Arınma vakti…

On bir aylık yolcuğun sonunda yine o güzel vakit geldi. Kapısından girdiğimiz Ramazan’ı hakkıyla eda edip bayrama arınmış bir yürekle çıkmanız temennisiyle…

Ben anladım hocam. Şair âşık

Bir daha bir “Mezuniyet Yazısı” yazmam sanırdım. Ne yanılgı oysa. Değil mi ki: Bunlar da gidiyorlar.

Son bir kare şimdi. Bu kez oturan onlar ben ayakta duruyorum. Ben fotoğraf çekiyorum onlar poz vermiyorlar. Bahçenin alçak duvarı üzerine yığılmışlar. Yüzlerinde anlamı bile kestirilemeyen keder. Omuzlarında yükün ilk ağırlığına açık bir hava boşluğu. Bunlar da gidiyorlar.

Dört yıl önceki kendileriyle bugünkü kendileri arasında, sınav listelerinde birer isimden çok daha fazlasıydılar. O kemiyette kimi gözümün önünde gelişti serpildi kimi eriyip gitti, gayret ettimse de elimden bir şey gelmedi. Kimi benim dersime gelmeyip de ne yaptığına içerlediğim. Kimi gül zamanı vurup da derslere niye geldiğine hayret ettiğim. Kimi devamsızlığın tadını yeni almış, kimi hiç mecburiyeti yokken ders atlamamış. Kimi adını zikrettiğim yaprağın izini sürdü, kiminin, dört soru sorduğum sınavda bahtına hesapta hiç olmayan beşinci bir soru düştü. Kimi hiç sormadığım bir soruyu cevapladı kimi de fotokopi soru kâğıtları arasında orijinal nüsha ile karşılaştığını anlayacak kadar uyanıktı.

Barbaros Hayrettin Paşa Belgeseli

(Belgesel 4 bölümdür. Diğer bölümler yazının devamındadır)

Bir masal adası: Adakale

 

1923 yılında Türkiye yeniden kurulurken, Tuna Nehri üzerindeki minik ada, Adakale dışarıda kaldı. Onca toprak… Toprak bir yana insan kaybedilirken, içinde 300-500 kişinin yaşadığı 1500 metre uzunluğunda 500 metre genişliğinde bir adanın kaybı, o zamanlar çok acı vermedi. Sadece o ada içinde yıllarca Osmanlı tebaası olarak yaşayan birkaç yüz Türk’e Romanya’ya tabi olmak acı geldi.

Boşnaklardan Protest Şarkı “Eğer Müslüman olmasaydım”