Yorgun şehir daha fazla yorulmak istemiyor açıyordu kollarını fatihlerinin en hayırlısına. Biliyordu daha önceki hiçbir fatihi onun kadar sevmedi kendisini, onun kadar arzulamadı. O şehre girer girmez bütün bulutlarını çağırıp bu defa hüznünden değil sevincinden ağlıyordu. Biliyordu şehir, kendisi gibi o da çok acı çekti, o da uykusuz geceler geçirdi. Aklı fikri kendisindeydi, kendisininki de onda. Okumaya devam et »
